Noong umaga ng Setyembre 11, 2001, ang pilot ng Air National Guard na si Heather “Lucky” Penney ay inutusang lumipad mula sa Andrews Air Force Base, malapit sa Washington, D.C.
Ang misyon niya ay hanapin ang United Airlines Flight 93, isa sa apat na eroplanong inagaw ng mga teroristang Al Qaeda. Patungo ang eroplano sa kabisera ng Estados Unidos at, ayon sa mga imbestigasyon, malamang na ang Capitol o White House ang target nito.
Ngunit may problema sina Penney at ang kanyang commander na si Mark Sasseville: ang kanilang F-16s ay walang nakakargang mga missile. Masyadong matagal ang kakailanganin para maikarga ang mga ito.
Dahil dito, naunawaan ng dalawang piloto na kailangan nilang gamitin bilang mga sandata ang sarili nilang mga eroplano. Nagplano si Sasseville na banggain ang harapan ng Boeing 757, habang si Penney naman ay dapat tumama sa buntot nito upang subukang pigilan ang eroplano sa pagpapatuloy sa tinatahak nitong direksiyon.
“Ako ang babangga sa buntot”, paggunita niya makalipas ang ilang taon.
Sinabi ni Penney na hindi siya nakaramdam ng takot. Halos wala siyang oras para isipin kung ano ang gagawin niya. Gayunman, nang makarating sila sa lugar na pinaniniwalaan nilang kinaroroonan ng Flight 93, wala silang nakitang eroplano.
Pagsapit ng 10:03 ng umaga, sinubukang bawiin ng mga pasahero at tripulante ng Flight 93 ang kontrol sa eroplano. Bumagsak ang eroplano sa isang bukid sa Pennsylvania bago nito narating ang Washington. Namatay ang lahat ng 40 taong sakay nito, ngunit napigilan ng kanilang mga ginawa ang eroplano na maabot ang posibleng target nito.
Hindi kailanman kinailangang isagawa ni Penney ang misyong iyon. Gayunman, sa loob ng maraming taon, iniwasan niyang pag-usapan ang kanyang karanasan dahil itinuring niyang ang tunay na mga bayani ay ang mga pasahero ng Flight 93.
“Hindi espesyal ang ginawa namin noong araw na iyon. Hindi kami ang mga bayani”, sabi niya. “Ang mga pasahero ng Flight 93 ang mga bayani”.