87 taong gulang si Maricarmen at simple lang ang hiling niya: gugulin ang mga huling araw niya sa lugar na naging tahanan niya sa halos buong buhay niya. Mula pa noong 1956, iisang apartment na ang tinitirhan niya sa Madrid, ngunit nauwi sa pagpapaalis sa kanya noong Setyembre 23 ang mahabang alitan tungkol sa kanyang kontrata sa upa.
Kinailangan niyang lisanin noong araw na iyon ang tahanang ginugol niya roon ang pitong dekada ng buhay niya. Kinalong siya palabas sakay ng stretcher at kalaunan ay naospital sa Gregorio Marañón Hospital dahil sa matinding stress at pagkapagod.
Ngunit kahit nakahiga sa kama ng ospital, iba pa rin ang iniisip ni Maricarmen.
“Hindi ko nagawang ipagtanggol ang tahanan ko, pero nakipaglaban ako para matutong ipaglaban ng iba ang kanila”, sabi niya sa isa sa mga mensaheng ni-record niya matapos siyang paalisin.
Lumampas na sa mga dingding ng apartment na iyon ang kuwento niya. Libu-libong tao ang nagsimulang kumilos, lumaganap ang mga protesta, at naging sagisag ang pangalan niya para sa mga nangangambang mawalan ng lugar na tinatawag nilang tahanan.
Kumapit pa rin sa pag-asa si Maricarmen. Kasunod ng mga demonstrasyon, nagkaroon ng kasunduang magpapahintulot sa kanya na makabalik sa tahanan niya. Gayunman, hindi na niya naabutan ang katuparan ng hiling na iyon.
Noong Oktubre 7, dalawang linggo matapos lisanin ang tahanan niya, namatay si Maricarmen sa ospital sa edad na 87.
Hanggang sa huli, gusto niyang makatulong sa iba ang kuwento niya. Sa isa sa mga huling mensahe niya, may hiniling siya na kalaunan ay naging pamana niya:
“Nakikiusap ako sa inyong lahat na magpakatapang: ipagtanggol ang sa inyo”.
Hindi na nagawang makabalik ni Maricarmen sa tahanan niya, pero nagawa niyang ipaunawa sa libu-libong tao kung bakit hindi niya kailanman ginustong tumigil sa pakikipaglaban para rito.