2 taong gulang si Rhonda Manring nang sabihan siyang may neurofibromatosis siya.
Isang genetic na kondisyon na nagdudulot ng pagtubo ng mga hindi kanser na bukol sa mga nerbiyos. Lalong naging kapansin-pansin ang mga bukol sa kanyang mukha. Hindi maalis ng mga doktor ang mga ito: ayon sa kanya, mas makasasama kaysa makabubuti ang operasyon. Kaya lumaki si Rhonda sa Virginia na hindi mapigilan ng iba ang pagtitig sa kanyang mukha. Nabali ang bawat isa sa kanyang mga binti nang limang beses, at nagsuot siya ng halo brace para subukang pahabain ang kanang binti. Naging mahiyain siya sa paaralan. Iilan lamang ang malalapit niyang kaibigan. Napakaraming nakatitig.
Ngunit iba ang pagkakakilala niya sa sarili: palaging masayahin, palakaibigan, at mahal na mahal ang buhay. At nakahanap siya ng lugar para maipahayag iyon. Sa kanyang silid-pampaganda, gumawa siya ng makukulay na estilo ng makeup at ipinaskil ang mga ito sa Facebook at Instagram. Nakaipon siya ng humigit-kumulang 9.000 tagasubaybay na hindi bukol ang nakita sa kanya; isang alagad ng sining ang nakita nila. Nakatulong ang komunidad na iyon para tanggapin niya ang kanyang sarili at nagbigay ito sa kanya ng mas mahalaga: isang boses. Ginamit niya ito upang ipaliwanag na hindi nakahahawa ang neurofibromatosis at na maganda ang lahat, kahit iba ang iniisip ng lipunan.
Pumanaw si Rhonda noong Setyembre. Ngunit totoo pa rin ang mga salitang binitiwan niya: “Masaya ako sa buhay na mayroon ako”.