Isang asong gala ang huminto sa harap ng pintuan, nakayuko ang ulo at tila pinapasan ng gutom.
Si Gerardo Ortiz, may-ari ng restawrang Ajilalo sa Peru, ay hindi ito itinaboy. Pinaghainan niya ito ng mainit na pagkain na sadyang inihanda para sa kanya. Halos sampung taon na ang nakalipas, at hindi pa rin siya tumitigil.
Kumalat ang balita sa mga asong gala sa kapitbahayan na parang amoy ng pagkain. Ngayon, ilang aso ang dumarating gabi-gabi—may ilan nang pamilyar, habang ang iba ay mga bagong dating na timid na lumalapit upang alamin kung totoo ang usap-usapan. Totoo nga ito palagi. Sa halip na maistorbo, nagsimula ring magdala ng sarili nilang handog na pagmamahal at pagkain ang mga kostumer niyang tao.
“Para sa akin, sila ang pinakamabubuting kostumer”, sabi ni Gerardo, na natutunan sa kanyang ina na huwag magtangi sa pagitan ng pagtulong sa isang tao o sa isang hayop. “Hindi man sila nagbabayad sa amin ng pera, binabayaran naman nila kami sa pamamagitan ng kanilang saya at pagwawagayway ng kanilang mga buntot.”
