Tatlong metro kuw kuwadrado. Iyan lang ang espasyong mayroon si Mohammad Rafi sa Grand Bazaar ng Tehran, Iran.
Doon, sa gitna ng mga estanteng abot hanggang kisame, iniimbak niya ang mahigit 50,000 lapis na pangkulay na may humigit-kumulang 200 iba’t ibang kulay. Mahigit 35 taon nang bukas ang tindahan niyang Medad Rafi, at sa panahong iyon ay nakapagtipon siya ng tunay na mga pirasong pangkoleksiyon, na ang ilan ay hanggang 70 taong gulang na.
Ngunit ang tunay na kamangha-mangha ay hindi ang dami ng mga ito, kundi kung paano niya nahahanap ang mga iyon. Walang katalogo, walang sistema para maghanap, at walang imbentaryo: memorya lang niya. Kapag may humingi sa kanya ng isang partikular na kulay, nahahanap ito ni Rafi sa loob ng ilang segundo, na para bang nakatala sa isang mapa ang puwesto ng bawat lapis at siya lamang ang nakakakita nito.
Kaya naging pook na talagang dapat puntahan ng mga artista, designer, at kolektor mula sa iba’t ibang panig ng mundo ang maliit niyang tindahan. Hinahanap nila ang perpektong kulay at, kasabay nito, iniuuwi nila ang larawan ng isang lalaking ginawang arkibo ng mga kulay ang isang munting silid.