Ipinanganak si Claire-Marie noong Disyembre 8, at walang dumating upang sunduin siya mula sa ospital.
Bago siya isilang, pinayuhan ng mga doktor at abogado ang kanyang ina na huwag ituloy ang pagbubuntis dahil magkakaroon ng Down syndrome ang sanggol. Sa France, pinahihintulutan ito ng batas. Ipinagpatuloy ng kanyang ina ang pagbubuntis, ngunit iniwan siya sa ospital di-nagtagal matapos siyang isilang. Nang walong buwan na siya, inampon siya ng mag-asawang nakatira sa pagitan ng France at Poland, at binigyan nila siya ng tahanan.
Makalipas ang mga taon, nakadama siya ng isang bagay na hindi niya inaasahan: “Naramdaman ko ang malakas na pagtawag ng Diyos. Nakadama ako ng kapayapaan”. Ngayon, 37 taong gulang na siya, halos isang dekada na siyang madre, at pitong taon na siyang naninirahan sa Lourdes, kung saan sinasamahan niya ang mga peregrino at nakikipag-usap sa mga kabataan tungkol sa Ebanghelyo. Lumahok din siya sa isang pagpupulong na sinodal sa Vatican kasama ang iba pang taong may kapansanan, at sa pagtatapos ng isang pangkalahatang pagtitipon, nagawa niyang yakapin si Pope Francis, na humiling sa kanya na ipagdasal siya.
Kapag nagsasalita siya tungkol sa sarili niyang kalagayan, hindi siya nagrereklamo: “Nagpapasalamat ako sa Panginoon dahil may kapansanan ako, pero mayroon pa rin akong dalawang braso, dalawang binti, nakakalakad, nakakapagsalita, at nakakapagdasal”. At ito rin ang paulit-ulit niyang sinasabi sa mga kabataan: “Ang buhay ay kaloob, hindi isang bagay na nakatali sa mga batas”.