2 taong gulang si Abena Christine Jon’el nang magkaroon ng tumor sa kanang binti niya, sa may guya.
Rhabdomyosarcoma iyon, isang bihira at agresibong kanser sa malalambot na tisyu. Binigyan ng mga doktor ang kanyang ina ng dalawang pagpipilian: radiation therapy, na maaaring nag-iwan sa kanya sa wheelchair, o pagputol ng binti. Pinili ng kanyang ina ang huli. “Iyon ang pinakamabuting desisyong maaari niyang gawin”, sabi niya ngayon nang walang pag-aalinlangan.
Lumaki siya sa Chicago na tumatakbo gamit ang isang binti—maingay at pasaway, malayo sa estereotipo ng mabait at perpektong babaeng may kapansanan. Naging makata, manunulat, at tagapagsalita siya. Ngunit may tumawag sa kanya patungong Africa, at noong 2021, unang beses siyang naglakbay sa Ghana. Nang bumalik siya, bumulusok siya sa matinding depresyon: pakiramdam niya, inagaw sa kanya ang isang lugar na kinabibilangan ng kanyang kaluluwa. Pagkalipas ng tatlong buwan, nag-impake siya at tuluyan nang lumipat doon.
Ngayon, sa edad na 33, nakatira siya sa Accra at rumarampa na may prostesis na nababalutan ng telang kente. Hindi lang ito pantulong sa pagkilos: pagpapahayag din ito ng pagmamahal niya sa bansang tumanggap sa kanya. “Hindi ang pagkakaroon ng kapansanan ang dahilan kung bakit ka nalilimitahan”, sabi niya. “Kakulangan sa suporta at accessibility—iyan ang naglilimita sa iyo”.