15 si Andre Morrow nang itarak ng kanyang ama ang tinidor sa bisig niya habang naghahapunan sila. Hinugot niya ito, iniwan sa mesa, at lumabas para umiyak.
Umuwi si Sam mula sa Vietnam na may trauma na hindi alam ng sinuman kung paano tatawagin noong 60s. Nagigising siya sa madaling-araw, takot na takot, tuwing may eroplanong lumilipad sa ibabaw ng bahay. Lumaki si Andre na punô ng poot at galit, at sinasabi niyang ang asawa niya at ang pananampalataya niya ang tumulong sa kanya na magbago.
Noong 2017, nang 92 na si Sam, biglang dumating si Andre sa bahay nito sa San Jose, California, at nadatnan niyang sinisigawan ito ng inupahang tagapag-alaga. Agad niya itong sinibak. Makalipas ang ilang oras, nagpasya siya: nagretiro siya sa trabaho niya bilang tagapangasiwa ng mga parke at lumipat upang tumira kasama si Sam. Nang sabihin niya ito kay Sam, napaiyak ito: “Sa lahat ng anak ko, hindi ko akalaing gagawin mo ito”.
Ngayon, pinapakain, pinaliliguan, at inaahit ni Andre si Sam, at dinadala pa niya ang aso nito sa beterinaryo. Humihingi ng tawad si Sam sa mga nangyari noon, umiiyak, at paulit-ulit na sinasabi kay Andre na hindi niya maintindihan kung bakit ganoon na lang siya kamahal ni Andre. Sinasabi ni Andre sa kanya na kasalukuyan na ang buhay nila, hinahalikan ang kalbo nitong ulo, at iniisip kung gaano sila kapalad pareho.