Dumating si Watson sa silungan na ang katawan ay balot ng mga sugat at may tumor na hindi na magagamot. Isang estudyante ang nakakita sa kanya na mag-isa sa isang parke sa Philadelphia, at nang unang makita siya ni Janine Guido, ang nagtatag ng Speranza Animal Rescue sa Pennsylvania, alam niyang kaunti na lamang ang oras na natitira sa kanya.
Nang gabing iyon, hindi niya ito iniwan sa isang kulungan. Gumawa siya ng higaan gamit ang mga comforter at unan sa laundry room ng silungan, humiga sa tabi nito, at kinalong ito habang marahang kinakausap. Kumubli si Watson sa tabi niya at mahimbing na natulog, marahil sa unang pagkakataon matapos ang mahabang panahon na wala siyang kinatatakutan.
Kinabukasan, hindi na siya kumain o uminom. Lumakad siya nang paikot nang ilang beses at pumanaw. Sinabi kalaunan ni Janine na nadurog ang puso niya, ngunit hindi niya ipagpapalit sa kahit ano ang gabing iyon: sapat nang masabi niya kay Watson, kahit minsan lang, na may nagmamahal sa kanya.