7 taong gulang si Rika Matsuda nang bigyan siya ng bagong bisikleta at dali-dali siyang sumakay papunta sa isang parke para subukan ito.
Pumalya ang preno. Bumangga siya sa pader, naging kulay-ube ang paa niya, at napilitan siyang umupo, nasasaktan at nag-iisa. Makalipas ang ilang minuto, nilapitan siya ng isang lalaking mukhang nasa 20 anyos. Naaalala niya na malaki at matipuno ito, at nakasuot ng suit. Hindi siya nakatitiyak kung mapagkakatiwalaan niya ang isang estranghero. Gayunman, dinala siya nito sa gripo ng inuming tubig, tinulungan siyang hugasan ang sugat niya, at ipinahiram sa kanya ang telepono nito para matawagan niya ang kanyang lolo.
Habang naghihintay sila, kumuha ito ng isang pirasong papel mula sa bag nito at ipinakita sa kanya kung paano gumawa ng tagak na origami. Nang dumating ang kanyang lolo, sinamahan sila ng lalaki papunta sa bahay ng bata. Nang magpaalam sila, wala siyang sinabi: ngumiti siya at iniabot sa kanya ang tagak.
Itinago niya ito sa kanyang mesa at paminsan-minsan ay tinitingnan ito at inaalala ang kabutihang ginawa ng lalaki. Makalipas ang sampung taon, sa edad na 17 at nag-aaral na sa hayskul, naisip niya na baka may isinulat ang lalaki sa papel habang nakikipag-usap siya sa kanyang lolo. Tumakbo siya pauwi mula sa paaralan, binuklat ang tagak, at nakakita ng isang kilalang-kilalang kasabihang Hapones: “Dapat nating pahalagahan ang bawat pagtatagpo, dahil maaaring hindi na ito maulit kailanman.”
Tinatawag siya ni Matsuda na bayani niyang hindi nagpakilala, at hindi niya kailanman nalaman ang pangalan nito.
