8 taong gulang si Nadia nang wasakin ng isang rocket ang kanilang tahanan sa Kabul at muntik na ring wasakin ang kanyang mukha.
Halos dalawang taon siyang nanatili sa ospital. Nang sa wakas ay nakalakad na siyang muli sa mga lansangan ng Afghanistan, isa pang digmaan ang naghihintay sa kanya: naluklok sa kapangyarihan ang Taliban at hindi na maaaring magtrabaho, mag-aral, o lumabas nang mag-isa ang mga babae. May sakit ang kanyang ama, namatay sa labanan ang kanyang kapatid na si Zelmai, at wala nang natira upang mag-uwi ng tinapay sa tahanang iyon.
Pagkatapos, si Nadia, na halos 10 taong gulang pa lamang, ay gumawa ng desisyong maaaring ikamatay niya: ginupit niya ang kanyang buhok, nagsuot ng damit-panlalaki at nagsimulang magkunwaring siya ang sarili niyang patay na kapatid.
Kaya, gamit ang pangalan nito, nagtrabaho siya nang halos sampung taon sa mabababang uri ng trabaho, batid na kung may makakatuklas ng katotohanan, pagbato hanggang kamatayan ang parusa.
Noong 2006, dumating siya sa Spain bilang isang refugee. Ngayon, makalipas ang labinlimang taon, nagsusulat si Nadia Ghulam ng mga libro, nagbibigay ng mga talumpati at ikinukuwento ang kanyang pinagdaanan upang wala nang ibang babae ang kailangang maglaho upang mabuhay.