Itinatakda ni José Valvenarque Bezerra ang kanyang alarm sa alas-4 ng madaling-araw. Araw-araw. Sa loob ng 10 taon.
Habang mahimbing pa ang tulog ng estado ng Piauí, sa Brazil, naghahanda na siya ng pagkain at tubig para sa halos 200 aso at pusang walang amo at walang bubong na masisilungan. Tinatahak niya ang lungsod, isa-isang lugar, sa tulong ng ilang taong sumuporta sa kanyang layunin, at hindi lamang niya iniiwan ang pagkain: humihinto siya upang tingnan ang bawat hayop, sinusuri kung pilay ito, kung may sugat, kung may kung anong bahagi ng katawan nito na humihingi ng tulong.
Kapag may nakita siyang may sakit, hindi niya ito basta nilalampasan. Humihingi siya ng gabay, inaayos ang pagpapagamot, at nagpupursigi hanggang sa makahanap siya ng mag-aalaga rito. Sampung taon ng paggising nang madaling-araw, na walang hinihinging kapalit, na pinatatag ng simpleng paniniwalang walang hayop ang dapat magutom sa mga lansangan.