Alykozak, osteosarkom yüzünden bacağının bir kısmını kaybettiğinde 10 yaşındaydı.
Doktorlar, onunla birlikte uzayacak şekilde tasarlanmış genişleyebilen bir endoprotez yerleştirdi, ancak yeni kemik ağrıyla birlikte bir kullanım kılavuzu getirmedi.
Aylar süren kemoterapi, iliklerine kadar zayıflamış bir beden ve imkânsız görünen bir hedefin ardından geldi: yapay dizini büküp yeniden ayakları üzerinde durabilmek.
On yıl sonra aynı hastane koridoruna geri döndü, ancak bu kez ne telaş ne de korku vardı.
Rutin kontrolü için topuklu ayakkabılar giyerek geldi; sırf cerrahı —her adımı için mücadele edişini izleyen aynı kişi— onu böyle yürürken görebilsin diye.
Daha sonra, daha önce onda hiç görmediği diş parıltısıyla beliren o gülümsemenin herhangi bir tarama sonucundan daha değerli olduğunu söyledi. Bu bir gösteriş değildi.
Bu, neredeyse kaybettiği bedeninin sonunda onu tam da dönmek istediği yere taşıdığının sessiz kanıtıydı.