Onlara kaybettikleri her şeyi geri veremezdi ama sarılabilecekleri yeni bir şey verebilirdi.
Sadie Hutson 12 yaşında ve Kuzey Carolina’da yaşıyor. Fikir, Kızılhaç’ta afet müdahale uzmanı olan birinin ev yangınlarından ve diğer acil durumlardan etkilenen çocuklara vermek üzere peluş oyuncak bağışı istemesiyle ortaya çıktı; çünkü oyuncakları tükenmek üzereydi.
Sadie, annesiyle birlikte ayıcıklar ve başka kullanılmış peluş oyuncaklar bulmak için ikinci el mağazalarını gezmeye başladı. Sonra oyuncakları yıkadılar, dikiş yerlerini onardılar, gerektiğinde iç dolgularını değiştirdiler ve yeni sahipleriyle buluşmaya hazır hâle getirdiler.
Bu çalışma aylar sürdü ve tamamen elle yapıldı. Sonunda, 114 peluş oyuncağı yenilemeyi başardılar. Bu oyuncaklar, travmatik bir deneyimden henüz geçmiş çocuklara teselli verebilmeleri için Kuzey Carolina Kızılhaçı’na teslim edildi.
Sadie, bu ailelerin hikâyelerini duymanın yüreğini biraz burktuğunu ve bir şeyler yapmak istemesinin asıl nedeninin de bu olduğunu söyledi. Onun bu davranışı, atılmış oyuncakları, çoğu durumda eşyalarının büyük bölümünü henüz kaybetmiş çocuklar için küçük teselli kaynaklarına dönüştürdü.
Sadie 12 yaşında, bazen yardım etmenin her şeyi düzeltebilmek değil, tam da bir başkasının ihtiyaç duyduğu anda ona biraz sevgi sunmak anlamına geldiğini anladı.