2015’te Anya Pogharian, Montreal’deki okulunda bir bilim projesi verildiğinde 17 yaşındaydı. Ondan 10 saatlik çalışma istediler. O ise 300 saatlik çalışma teslim etti.
Her şey birkaç ay önce, diyaliz servisinde gönüllü olarak çalıştığı sırada başladı. Orada unutamayacağı bir şey gördü: hayatta kalmak için bir hastaneye bağlı olan ve maliyeti 30,000 Kanada dolarından fazla olan makinelere saatler boyunca bağlı kalan bitkin hastalar.
Anya’nın ne laboratuvarı ne de mühendislerden oluşan bir ekibi vardı, ama interneti vardı. Gerçek diyaliz makinelerine ait teknik kılavuzları indirdi ve içlerinin nasıl çalıştığını kendi kendine öğrendi. Sonra geri dönüştürülmüş parçalar ve ucuz bileşenler aradı ve boş zamanlarında evrak çantası büyüklüğünde bir prototip bir araya getirdi.
Son maliyet 500 Kanada dolarıydı. Bir hastane cihazından 70 kat daha ucuzdu. Testlerde, 2 buçuk saat sürmesi beklenirken 25 dakikada 4 litre sıvıyı filtreledi.
Buluşu tanınır hâle geldikçe, büyük markalar geliştirme sürecinin bir parçası olmayı teklif etti, ancak cihaz hiç satılmadı. Anya, böyle bir şeyi kendi başına pazara sunmanın gerektirdiği şeyler için çok gençti ve lisansı alanlar ortadan kayboldu.
Yine de Pogharian hayallerinden vazgeçmedi ve bugün uzmanlığını tıbbi araştırmalara sunmaya devam ediyor.
Buluşu, diğer gençler için gerçekten önemli ve ilham verici bir şeyi kanıtladı: görünüşte imkânsız bir sorunun çözümü, bir fikir ve kararlılıkla başlayabilir. 💙
