Kız çocuğu New York Presbyterian Hospital’da tedavi görüyordu ve 1920’de hızla kilo kaybetmeye başladığında diyabet geliştirmişti.
İnsülin kullanılabilir hale gelmeden önce doktorlar, bu çocukların yaşamlarını son derece kısıtlayıcı diyetlerle uzatmaya çalışıyordu; bu diyetler onları ciddi ölçüde yetersiz beslenmiş bırakabiliyordu.
Durumu, uzmanların aşırı güçsüzlük ve bitkinlik olarak tanımladığı kadar kötüleşti.
Kasım 1922’de insülin tedavisi görmeye başladı; bu tedavi hastalarda henüz yeni yeni kullanılmaya başlanıyordu.
Değişim dikkat çekiciydi. Besin alımı yavaş yavaş arttı, yeniden kilo aldı ve hatta tekrar büyümeye başladı.
Dört ay sonra yüzü gözle görülür biçimde değişmişti; 1923’te yayımlanan bir tıbbi çalışmadaki fotoğraflarda da bu görülüyordu.
Kız çocuğu yalnızca Case VI olarak tanımlanmıştı ve hayatının geri kalanında başına ne geldiği kamuoyu tarafından bilinmiyor.
İnsülin diyabetini iyileştirmedi, ancak o zamana kadar çocuklar için çoğu zaman ölümcül olan bir hastalığın kontrol altına alınmasını mümkün kıldı.
Bu iki fotoğraf, bilimin bir yaşamı nasıl dönüştürebileceğinin güçlü bir kanıtı olmayı sürdürüyor.