On yıllar boyunca o ev, onun için sadece yuvasıydı. Birkaç saat içinde, orada kurduğu her şeye veda etmek zorunda kaldı.
Maricarmen Abascal 87 yaşında ve çocukluğundan beri Madrid’in Retiro semtindeki aynı dairede yaşıyordu. İlk kira sözleşmesi babası tarafından imzalanmış, ardından annesine geçmiş ve annesinin 2005’teki ölümünden sonra Maricarmen’in adına devredilmişti.
Son sekiz yıldır, mülkün sahibi olan ve evi geri almak isteyen şirketle anlaşmazlık yaşıyordu. Talep edilen kira aylık 2,650 avroya kadar çıktı, daha sonra 1,650 avroya düştü; bu miktar yine de 1,350 avroluk emekli maaşını aşıyordu.
Eylül 2026’daki girişim, dördüncü tahliye girişimiydi. Yüzlerce komşu ve aktivist ona destek olmak için toplandı; bazıları binanın merdivenlerinde geceyi bile geçirdi. Evden ayrılmak zorunda kalmasını önlemek için, kirasını ömür boyu ödemeyi teklif eden kimliği belirsiz bir kişi de dahil olmak üzere çeşitli öneriler sunuldu, ancak hiçbiri tahliye kararını durduramadı.
Tahliye nihayet gerçekleştirildiğinde, Maricarmen sağlık ekiplerinin müdahalesine ihtiyaç duydu ve hastaneye gitmek üzere binadan sedyeyle çıkarıldı. Ardından geçici olarak akrabalarının yanında kalmaya karar verdi.
1956’da küçük bir kızken içinden geçtiği kapı, yetmiş yıl sonra arkasından kapandı; bu kez geri dönme ihtimali olmadan.