16 Ağustos 1960’ta, ABD Hava Kuvvetleri yüzbaşısı Joseph Kittinger, devasa bir helyum balonunun altında asılı hâlde New Mexico’dan yükseldi. Hedefi deniz seviyesinden 31.333 metre yükseklikteydi; atmosferin son derece ince olduğu ve gökyüzünün neredeyse siyah görünmeye başladığı bir irtifa.
Kittinger, Excelsior projesinin bir parçası olarak, yüksek irtifada bir uçaktan ayrılmak zorunda kalabilecek pilotlar için paraşüt sistemlerini inceleyen bir ABD Hava Kuvvetleri programı kapsamında küçük, basınçlı bir gondolun içinde seyahat etti. Yükseliş sırasında, giysisinin basınçlandırma sisteminde sağ elinin şişmesine yol açan bir sorun yaşadı, ancak devam etmeye karar verdi.
Planlanan irtifaya ulaştığında kapsülün kapağını açtı ve kendini boşluğa bıraktı. İnişin ilk bölümünde, neredeyse hiç direnç göstermeyecek kadar ince bir atmosferin içinden düştü. Atmosferin daha yoğun katmanlarına girmeden önce yaklaşık 988 km/sa hıza, yani ses hızına yakın bir hıza ulaştı.
Atlayış, düşüş sırasında kontrolü kaybetme konusunda da büyük bir risk taşıyordu. Bunu önlemek için Kittinger, vücudunu doğru konumda tutması gereken küçük bir dengeleyici paraşüt taşıyordu. Sistem işe yaradı ve birkaç dakikalık inişin ardından ana paraşütünü çok daha alçak bir irtifada açtı.
Kittinger, stratosferin sınırından dört dakikadan fazla süre alçaldıktan sonra New Mexico çölüne indi. Bu atlayış, onlarca yıl boyunca geçerliliğini koruyan üç rekor kırdı—yükseklik, serbest düşüş süresi ve hız.
Kittinger’ın Dünya’nın üzerinde asılı hâlde görüldüğü görüntü, yüksek irtifa keşfinin en akılda kalan fotoğraflarından biri oldu.
Ayaklarının altında bir uçak, dağ ya da kule yoktu: üzerinde yalnızca bir kapsül, sırtında bir paraşüt ve vücudu ile yer arasında 31 kilometreden fazla hava vardı.