Abena Christine Jon’el 2 yaşındayken sağ baldırında bir tümör ortaya çıktı.
Bu, yumuşak dokularda görülen nadir ve agresif bir kanser türü olan rabdomiyosarkomdu. Doktorlar annesine iki seçenek sundu: onu tekerlekli sandalyeye mahkûm edebilecek radyasyon tedavisi ya da ampütasyon. Annesi ikinci seçeneği tercih etti. «Verebileceği en iyi karar buydu», diyor bugün hiç tereddüt etmeden.
Chicago’da tek bacağıyla koşarak büyüdü; gürültücü ve başına buyruktu, uysal ve kusursuz engelli kız klişesinden çok uzaktı. Şair, yazar ve konuşmacı oldu. Ama onu Afrika’ya çeken bir şey vardı ve 2021’de ilk kez Gana’ya gitti. Geri döndüğünde derin bir depresyona girdi: ruhunun ait olduğu bir yer elinden alınmış gibi hissediyordu. Üç ay sonra çantalarını topladı ve temelli oraya taşındı.
Bugün 33 yaşında, Accra’da yaşıyor ve kente kumaşına sarılmış proteziyle podyumda yürüyor. Bu yalnızca bir hareket yardımcısı değil; onu kucaklayan ülkeye duyduğu sevginin bir ilanı. «Bir engelinin olması seni engelli yapan şey değil», diyor. «Seni asıl engelleyen, destek ve erişilebilirlik eksikliği».