Washington eyaletindeki Wenatchee Lisesi’nin karmaşık bir çözüm gerektiren bir sorunu vardı. Düzinelerce orkestra öğrencisi pandemi sırasında sağlıklarını riske atmadan nasıl birlikte çalabilirdi?
Cevap bir kılavuzdan ya da görüntülü görüşmeden gelmedi. Bireysel çadırlardan geldi. Kelimenin tam anlamıyla. Artık her müzisyen, enstrümanına üflerken onları koruyan dev bir balonmuş gibi kendi bireysel çadırının içinde prova yapıyor.
Şef Eric Anderson bunu basitçe anlatıyor. Çadırlar küçüktü ama içlerine büyük şeyler sığıyordu. Bu, sanki hiçbir şey değişmemiş gibi müziğin nota nota yeniden birlikte duyulmasını mümkün kıldı.
