FIFA, Dünya Kupası açılışı için ev sahibi ülkenin devlet başkanına bir bilet verdi. Claudia Sheinbaum bileti aldı, ona baktı ve onu başka birine vermeye karar verdi.
11 Haziran 2026’da, Estadio Azteca dünyada üç Dünya Kupası açılışına ev sahipliği yapan ilk stadyum olurken —1970, 1986 ve şimdi 2026— ve Shakira binlerce kişinin önünde turnuvanın resmi marşını söylerken, Sheinbaum maçı bir Fan Fest’ten takip etti. Bu jestinin bir adı vardı: protesto. Devlet başkanı, aylar önce Meksika’da oynanan hiçbir Dünya Kupası maçına katılmayacağını, yüksek bilet fiyatlarını reddettiğini ve bunun milyonlarca Meksikalıyı kendi turnuvalarının tribünlerinin dışında bıraktığını söylemişti. FIFA’nın kendisine verdiği bileti futbola tutkuyla bağlı genç bir Meksikalı kadına verdi.
Karşıtlık görmezden gelinmesi zor: dünyanın en büyük turnuvasını açan ülkenin devlet başkanı tribünde değildi. Sheinbaum maçları Zócalo’daki dev ekranlarda halkla birlikte izlemeyi planlamıştı, ancak toplumsal protestolar bu seçeneği zorlaştırdı. Yine de yaptığı şey, turnuvanın törensel etkinliklerinde FIFA başkanı Gianni Infantino ile görüşmek oldu. Sembolik bir jest, Dünya Kupası’ndaki bilet fiyatları kadar yapısal bir şeyi değiştirebilir mi?