Ben Affleck bir elinde telefonunu, diğerinde Oscar’ı tutuyordu.
23 Mart 1998 gecesiydi; Los Angeles’taki Shrine Auditorium’da. Dakikalar önce Jack Lemmon ve Walter Matthau, onun ve Matt Damon’ın adını Good Will Hunting için En İyi Özgün Senaryo Oscar’ını kazananlar olarak açıklamıştı; bu, ikisinin birlikte yazdığı filmdi. Şimdi, Damon hâlâ gazetecilerin sorularını yanıtlarken, Affleck’in cep telefonu çaldı. Bu, zamanının en modern telefonu olan bir StarTAC’tı. Ve heykelciği elinden bırakmadan telefonu açtı.
Damon 27 yaşındaydı. Affleck 25. Hollywood hayalleri kurarak büyümüş, Massachusetts eyaletinin Cambridge kentinden gelen ve kendilerine her zaman yer açmayan bir sektörde yıllarca kendilerine yer edinmeye çalışmış iki arkadaştılar. Roller gelmeyince kendi hikâyelerini yazmaya karar verdiler: genç Boston dahisi Will Hunting’in, sonunda onları sinemanın en önemli sahnesine götürecek olan hikâyesini.
O gece, yıllar süren çabanın ve paylaşılan hayallerle zorlukların ardından, iki arkadaş nihayet birlikte kazandıkları ödülü ellerinde tutuyorlardı. Anneleri de bunu görmeye gelmişti. Onlarsa hâlâ az önce ne olduğunu anlamaya çalışıyor gibiydiler.
Belki de fotoğrafı bu kadar özel kılan budur. Bir konuşmayı ya da büyük bir kutlamayı göstermiyor. Çok daha basit bir şeyi gösteriyor: az önce kazandıkları Oscar’ı ellerinde tutarken telefonda konuşan, 25 ve 27 yaşındaki iki genç.
Henüz o heykelciğin, onları Hollywood’un en tanınan isimlerinden ikisine dönüştürecek bir kariyerin başlangıcı olduğunu bilmiyorlardı. Ama fotoğraf o gecenin bir portresi olarak sonsuza dek kaldı: birlikte yazdıkları bir filme bahse girmiş ve bu bahsin hayatlarını değiştirdiğini az önce fark etmiş iki arkadaş.