Prema Selvam’ın 10 rupilik bir banknotu bile yoktu.
Küçük çocukları yanında tuğla taşıyarak çalışıyordu, ta ki ateş onu üç ay boyunca yatağa düşürene kadar. 7 yaşındaki oğlu Kaliyappan okuldan eve gelip yemek istediğinde ve açlıktan gözyaşlarına boğulduğunda, Prema elinde hâlâ değerli bir şey olduğunu hatırladı: kendi saçı. Saçını 150 rupiye, yani zar zor 2 dolara sattı ve parayla üç paket pirinç aldı.
Rahatlama kısa sürdü. Çaresizlik yeniden peşine düşmeye başladığında, kız kardeşi onu durdurmak için tam zamanında geldi. Günler sonra, çocukken kendi ailesinde benzer bir trajedi yaşayan Bala Murugan adlı bir adam onun hikâyesini öğrendi ve sosyal medyada paylaştı. 24 saat içinde 1,670 dolar toplandı.
Prema, borcunun büyük kısmını ödemeye yetecek miktara ulaşılır ulaşılmaz bağış toplamanın durdurulmasını istedi: işe dönmek ve kalanını kendisi ödemek istiyordu. Bugün alacaklılarına ayda yaklaşık 10 dolar ödüyor ve yerel yetkililer küçük bir süt işletmesi açması için ona yardım sözü verdi.