“Komadan sırf bana ‘Seni seviyorum, anneciğim’ demek için uyandı”.
Nolan, yumuşak dokularda görülen nadir bir kanser türü olan rabdomiyosarkom tedaviye yanıt vermeyi bıraktığında yalnızca 4 yaşındaydı. Son CT taraması, açık kalp ameliyatından yalnızca dört hafta sonra tümörlerin hızla büyüdüğünü ve bronşlarıyla kalbini sıkıştırdığını gösterdi.
Annesi Ruth Scully, artık savaşmaya devam etmek zorunda olmadığını açıkladığında, onu paramparça eden bir şey söyledi: «Artık savaşmayacak mıyım? Ama bunu senin için yapıyorum, anneciğim!». Ona güvende kalmasının tek yolunun cennete gitmesi olduğunu söyledi ve Nolan, onun bir gün kendisiyle gidip gitmeyeceğini bilmek istedi. Ruth ona söz verdi.
Son 36 saatinde oyun oynadılar, YouTube izlediler ve Nolan cenaze töreninin nasıl olmasını istediğine bile karar verdi. Ruth duş almak için birkaç dakikalığına dışarı çıktığında durumu kötüleşti. Geri döndüğünde yüzünü ellerinin arasına alabildi ve kendi anlatımına göre küçük çocuk son bir kez gözlerini açtı, gülümsedi ve onu sevdiğini söyledi.
Ölümünün ardından Ruth, çocukluk çağı kanseri konusunda daha fazla araştırma ve daha iyi tedaviler çağrısında bulunmak için bu hikâyeyi paylaştı. Gönderisi yüz binlerce kez paylaşıldı.
Nolan 4 yaşında öldü, ancak annesi aralarındaki o son sözü diğer çocuklar için mücadele etmeyi sürdürmenin bir yoluna dönüştürdü.