Beatriz Flamini 40 yaşındaydı ve iç dünyasında her şey çöktüğünde,
Madrid’de aerobik eğitmeniydi, düzenli bir hayatı vardı, yine de bir şeyler yerine oturmuyordu. Her şeyi geride bırakıp Sierra de Gredos’a taşındı; burada dağlarda insanları kurtarmayı ve en asgari koşullarda hayatta kalmayı öğrendi. Bu kriz, bundan sonra olacakların tohumunu attı: Granada’nın Motril kentinde, yerin 70 metre altında bulunan bir mağarada, güneşi görmeden veya kimseyle konuşmadan 500 gün boyunca tamamen yalnız kalmak.
48 yaşında girdi ve 50 yaşında çıktı. Okudu, örgü ördü, egzersiz yaptı, zaman kavramını yitirdi ve hatta sinek larvalarının mağaranın içinde yumurtadan çıkmasına neden olan bir sinek istilasından sağ çıktı. Sonunda yeniden yüzeye çıktığında ayrılmak istemedi. Deneyimin «mükemmel ve benzersiz» olduğunu söyledi. Bunu şöhret ya da rekor için yapmadı: çok az kişinin anladığı bir konuda kendini eğitmek, tamamen yalnız kalmak ve bundan korkmamak için yaptı.