Helena Bonham Carter, Tim Burton’dan ayrıldıktan sonra dört yıl boyunca yalnız kalmışken 52 yaşındaydı; hayat ona güzel bir şaka yaptı: O düğüne neredeyse gitmeyecekti. Orada, kendisinden 22 yaş küçük Norveçli tarihçi ve psikanalist Rye Dag Holmboe ile tanıştı. Sekiz yıl sonra, Londra’da tavşanları ve Pablo adında bir teriyerle birlikte yaşıyorlar ve her sabah yaptıkları yürüyüşte el ele görülebiliyorlar.
Bu hikâyeyi büyüleyici kılan şey yalnızca aşk hikâyesi değil, onun dünyaya karşı nasıl durduğu. Erkek arkadaşının yaşı sorulduğunda ne özür diliyor ne de kendini açıklıyor: «İnsanların illa ki kronolojik yaşlarında olması gerekmez», diyor ve her şeyi özetleyen şu sözlerle noktayı koyuyor: «Kolajen, çekiciliğin tek biçimi değil; karakter, eğlence, oyunculuk ve mizah da var».
Genç bir partneri olan 60 yaşındaki bir erkeğe kimse aynı şeyi sormuyor ve o bunun farkında. Bu yüzden Cher, kendisinden 40 yaş küçük bir erkekle ilişkisini doğruladığında, Helena onu desteklemekten hiç çekinmedi: «Erkeklerin farklı güzellik türlerini takdir etmesi ne güzel». Mutluluğun son kullanma tarihi olmadığına ve bunun için kimseden izin istemek gerekmediğine karar veren bir kadın.
