Félix Flores Quispe, Arequipa’nın Majes ilçesindeki Santa María de la Colina Mezarlığı’nda eşinin mezar nişinde yaklaşık iki ay uyuyarak geçirmişti. Bu bir ziyaret değildi. Burası onun eviydi: derme çatma bir çadır, yerde kartonlar, ince bir yatak ve sabahın erken saatlerindeki soğuğa karşı birkaç battaniye. 64 yaşındaydı; belirgin yetersiz beslenme belirtileri ve tedavi edilmemiş yaraları vardı.
Kendi ifadesine göre onu evden atan kişi damadıydı. Çocukları Jeny ve Juan Flores Maquera mezarlığın yakınında çalışıyordu ve farklı bir anlatım sundu: Félix’in evden kaçtığını ve parayı alkole harcadığını söylediler. İlçe meclis üyesi Nataly Paz Pola, Mart 2025’te vakayı kınayan bir video kaydetti ve kurumsal başarısızlığı özetleyen bir şeye dikkat çekti: Majes ilçesinde terk edilmiş durumda yaşayan insanlar için hiçbir barınak yoktu. Félix bir ruh sağlığı merkezine nakledildi, ancak uzman eksikliği nedeniyle tedavi edilemedi.
Bir yıl sonra, 21 Mart 2026’da Félix, aynı mezarlıktan birkaç metre uzakta, Majes ormanında ölü bulundu. Son arzusu açıktı: eşinin yanına gömülmek. Olay yerinde doğrulanmış hiçbir yakını bulunmadığından, toplu mezara gömülmesi gibi gerçek bir risk var. Majes’te hiç kimsenin nasıl yanıtlayacağını bilmediği soru hâlâ ortada duruyor: sistem başka tarafa bakarken kaç yaşlı insan yalnız başına ölüyor?
