Dave Whitlow içeri girmeden önce telefonunu kapıda bırakıyor.
73 yaşında, yerel yönetim idaresinde kırk yılı aşkın süre çalıştı ve şimdi üç torunun dedesi. Ancak haftada iki kez, salı ve perşembe günleri önlük ve eldivenlerini giyerek Virginia’daki Richmond Çocuk Hastanesi’nin yenidoğan yoğun bakım ünitesine giriyor. Orada, hastanenin en küçük hastaları onu bekliyor: kimi zaman ağırlıkları bir kilogramdan az olan ve nefes almakta zorlanan bebekler.
Her ziyarette beş ila sekiz bebeği kucağına alıyor. Önce hemşirelere danışıyor, monitörleri kontrol ediyor ve oksijen düzeylerini artırmaya yardımcı olmak için onları tutuş şeklini ayarlıyor. Onu destekleyecek bir tıp diploması yok; sadece sekiz yıllık deneyimi ve hayatında yaptığı en iyi iş olarak tanımladığı bir amacı var.
Her bebeği beşiğine geri bırakmadan önce Dave onlara her zaman aynı dileği fısıldıyor. O odanın dışındaki hiç kimse onlara tam olarak ne söylediğini bilmiyor, ancak hemşireler bunun işe yaradığını söylüyor.