José Manuel, babasının öldüğünü gördüğünde 8 yaşındaydı.
Kısa bir süre sonra annesi onu terk etti ve bu yarıda kalan çocukluk, ona sevginin ne olduğunu öğretecek hiç kimse olmadan, onu bir çocuk yuvasından diğerine sürükledi. Öylesine derin bir boşlukla büyüdü ki bunu sokaklarda, kötü çevrelerde ve yalnızca hissetmesini engellemeye yarayan kötü alışkanlıklarda doldurmaya çalıştı. Dibe vurdu; çok az kişinin geri dönebildiği bir yerdi bu.
Bir gece, bu yükü tek başına taşıyacak gücü kalmayınca dizlerinin üzerine çöktü ve yürekten dua etti. Kendi ifadesiyle, ruhunun Tanrı’yı tanıdığı ve daha önce hiç kimsenin ona veremediği bir huzuru ilk kez deneyimlediği an işte o andı. José Manuel bugün 4 aydır huzur içinde; yıllarca onu esir eden uyuşturuculardan ve zincirlerden kurtulmuş olarak yaşıyor ve en karanlık derinliklerden bile yeniden başlamanın mümkün olduğunun kanıtı oluyor.
