Her şey bir büyükbaba ve bir fincan kahveyle başladı.
Büyükbabası Josefito’nun yıkanmasına, giyinmesine ve yemek yemesine yardım etmesi gerekiyordu. Büyükbabası vefat edene kadar bir buçuk yıl boyunca her gün ona baktı. O daha çocuktu.
Yedi yaşına geldiğinde, 20 yaşlı yetişkinden çoktan sorumluydu. Her gün sabah 5:00’te onları ziyaret ediyordu. Annesinin hazırladığı kahveyi onlara götürüyordu. Onlarla sohbet ediyor, onları güldürüyor ve her ziyarette her biri için daha iyi bir şeyler yapma arzusu büyüyordu.
Erken kalkan çocuğu herkes tanıyordu. Çok daha büyük bir şeyin başlangıcında olduğunu ise pek az kişi tahmin edebiliyordu.
Kapıları çalmaya ve gönüllere dokunmaya başladı. Bir grup arkadaşıyla birlikte Los Ángeles Custodios adını verdikleri bir ekip kurdu. Ve cömert eller çoğalmaya başladı.
Şehir onu yavaş yavaş tanımaya başladı. Vanguardia Liberal’den gazeteci Euclides Ardila onunla röportaj yaptı ve köşesine onunla özdeşleşen bir başlık verdi: «Kuzeyin Meleği». Ardından başka röportajlar da geldi. Fransız gazeteci Tony Comití bile yayımlananların doğru olup olmadığını kendi gözleriyle görmek istedi.
Bugün, 41 yıl sonra, çalışmalarının gerçeğe dönüştüğünü görüyor. Bunun keyif aldığı bir hayal ve henüz tamamlanmamış bir görev olduğunu söylüyor. Kendi adını taşıyan vakfı, zaman içinde ortaya koyduğu çalışmaları sürdürüyor ve bunun hiç sona ermemesini umuyor.
“Hizmet etmek için yaşamayan, yaşamaya layık değildir”.
