Willie Myrick, 2014 yılının Nisan ayında Georgia’nın güneybatısındaki Atlanta’da evinin giriş yolunda dururken, dokuz yaşındaydı; bir adam onu yakalayıp zorla bir arabaya bindirdi.
Bağırmadı. Tekmelemedi. Araba hareket hâlindeyken kapıyı açmaya çalışmadı.
Şarkı söylemeye başladı.
Pazar okulunda öğrendiği bir gospel şarkısı olan Every Praise’i söyledi. Bitirdiğinde ise tekrar söyledi. Ve tekrar. Ve tekrar; adam şehrin dış kesimlerinde dolaşırken ve ona susması için bağırırken, neredeyse üç saat boyunca.
“Şarkı söylemeyi bırakmamı, yoksa bana bir şey yapacağını söyledi”, diye anlattı Willie daha sonra. Şarkı söylemeye devam etti.
Dokuz yaşındaki bir çocuğun bir yetişkinle mücadele edecek gücü yoktur. Pazarlık yapacak yaşta değildir. Hareket hâlindeki bir arabadan kaçmasının hiçbir yolu yoktur. Willie’nin yalnızca kilisede öğrendiği bir melodi vardı ve ona, insanın elinde kalan tek şeye tutunduğu gibi tutundu.
O üç saatin ardından, Atlanta’nın dış kesimlerindeki East Point’te adam arabayı durdurdu ve onu serbest bıraktı. Willie, üç yaşından beri onu büyüten vaftiz annesi Codetta Bateman’ın yanına döndü.
O yolculuk sırasında o zihnin içinde neler yaşandığını kimse tam olarak açıklayamaz. Ama hiçbir şeyi olmayan çocuk, içinde taşıdığı tek şeyi buldu. Ve o, o anda, yeterliydi.