Chandler Plante, Aralık 2020’de COVID-19’a yakalanana kadar 21 yaşında ve sağlıklıydı. Sonraki aylar, durmak bilmeyen migrenleri ve hiç kimsenin açıklayamadığı ellerinde garip bir karıncalanmayı beraberinde getirdi.
Bunun stresten kaynaklandığını düşünüyordu; ta ki Mart 2021’de sol kolu uyuşmuş ve dili karıncalanırken New York’ta bir acil servise gelene kadar. Orada bayıldı, ancak doktorlar bunun yalnızca bir anksiyete atağı olduğunu söyleyip sakin kalmasını istediler ve bunun stres kaynaklı olduğuna dair inancını pekiştirdiler.
Ciddi bir hata.
Üç ay sonra Chandler biriyle dışarıdayken yüzünün sol tarafı sarkmaya başladı. Genç kadın bunu doktorların sözünü ettiği anksiyeteye bağladı, oysa gerçekte felç geçiriyordu.
Doktorlar onun felç geçirdiğine kuşkuyla yaklaşıyor gibiydi; yanında bulunan biri onun adına ısrar edene kadar kontrastlı bir MR çekmediler. Şah damarları kritik derecede daralmıştı. İskemik felç geçirmişti; bu, onun yaşında neredeyse hiç görülmeyen bir durumdu. Kan damarlarını açık tutan, ince ağdan yapılmış tüpler olan stentler yerleştirdiler.
Kâbusun sonu gelmiş gibi görünüyordu. Öyle değildi.
Genç kadın 6 farklı doktora göründü, ancak hiçbiri ona neyin yanlış olduğunu ya da bu felci neden geçirdiğini söyleyemedi.
Aylar sonra sağ gözünün arkasında bir ağrıyla uyandı. Yapılan testler, beyin tümörüne benzeyen bir kitle olduğunu gösterdi. «Neredeyse annemle kutlayacaktık. Bir tümör çıkarılabilir, ona bir isim verilebilir», dedi Chandler. Ancak ne yazık ki kanser değildi. Nedeni net olmayan bir iltihaplanmaydı; bu da sonunda optik sinirini sıkıştırarak o gözündeki görme yetisini kaybetmesine neden oldu.
Bu kaybı kabullenmek zordu. Chandler yalnızca tek gözle yaşamaya ve aynada farklı görünen halini tanımaya alışmak zorunda kaldı. Ancak yavaş yavaş hikâyesinin bu kısmıyla barışmaya başladı.
Bugün engellilik ve görme kaybı üzerine içerik üreten tanınmış bir içerik üreticisi haline geldi. Gözünü gizlemek yerine, onu videolarının en tanınabilir unsurlarından birine dönüştürdü: gözüne makyaj yapıyor, farklı göz bantlarını kıyafetleriyle uyumlu hale getiriyor ve renkli, desenli, hatta simli çarpıcı protez gözler kullanıyor.
Yıllar boyunca hastalık ve kaybın sembolü olan şey, sonunda onun özgüvenini yeniden kazanmasına ve başkalarının kendi görünümleriyle barışık hissetmesine yardımcı olan bir araca da dönüştü.
«Beni ayakta tutan tek şey pozitiflikti», diyor.