Vozinha bunu dünya şampiyonunun karşısına çıkmadan saatler önce yazdı. Bu bir savaş çağrısı değildi: bir kehanetti.
«Sahada 11’den fazla oyuncu olacak: sahada bütün bir halk olacak. Çünkü ada yoktur. Mesafe yoktur. Sınır yoktur. Biz tek bir bayrağız.»
Ve işte böyle oynadı. Sanki eldivenlerinin arkasında yarım milyon insanı, artı dünyanın dört bir yanına dağılmış tüm diasporayı, artı üç hafta içinde Cape Verde’yi ikinci vatanı olarak benimseyen milyonlarca yabancıyı itiyormuş gibi.
40 yaşında, ilk Dünya Kupası’nda, adasında kaleci antrenörü olmadığı için kurtarış yapmayı videolar izleyerek öğrenen kaleci, tüm zamanların en büyük oyuncusunun ruhunu durdurdu. Bir, iki, üç kez, karşısına çıkmayı hayal ettiği idol Messi’ye hayır dedi. Şampiyonun acısını kimsenin hayal etmediği bir uzatmaya taşıdı ve onu ancak bitime dokuz dakika kala gelen bir sekme yenebildi.
Her şey bittiğinde, sırılsıklam halde eldivenlerini göğe kaldırdı ve halkını, kesinlikle her şeyini vermiş birinin bakışıyla alkışladı.
Bunu kendisi söylemişti: «Umarım bir gün çocuklar Cape Verde’den bir futbolcu gibi olmak ister.» Bu Dünya Kupası’ndan sonra, Vozinha, artık bunu dilemene gerek yok. Memleketinde ve dünyanın her yerinde milyonlarca çocuk senin adını öğrendi.
Haklıydın: ada yoktur. Bugün bütün dünya Cape Verde’ydi. 
