Yasuko Kuroki, diyabete bağlı komplikasyonlar nedeniyle görme yetisini kaybetti ve bununla birlikte dışarı çıkma isteğini de yitirdi. Yavaş yavaş Japonya’daki evine kapandı, artık göremediği bir dünyadan uzaklaştı.
Eşi Toshiyuki, onu nasıl geri getireceğini bilmiyordu. Ona görüntüler ya da renkler veremezdi. Ama göz gerektirmeyen bir şey verebilirdi: koku. Bu yüzden iki yıl boyunca evlerinin etrafındaki tarlaya binlerce çiçek dikti — bunun gerçekten işe yarayıp yaramayacağını bilmeden, hiçbir garantisi olmadan, yalnızca kokunun onu dışarı adım atmaya teşvik edeceği umuduyla.
İşe yaradı. Ve yıllar içinde o bahçe hem ünüyle hem de güzelliğiyle büyüdü ve dünyanın dört bir yanından ziyaretçi ağırlamaya başladı. Bir adamın eşine yaptığı içten bir jest olarak başlayan şey, farkında olmadan, başkalarının da bir şey aramak için gittiği bir yere dönüştü.