Arjantin’in Chubut eyaletinde Yargıç Ivana Wolansky, daha önce kimsenin imzalamadığı bir şeye imza attı.
İki yaşındaki bir erkek çocuk, çalışan bir anne ve her gün—tatil yapmadan, mazeret üretmeden—bir evin işleyişini sürdüren günlük programların, yemeklerin ve görünmez işlerin sorumluluğunu üstlenen bir büyükanne. Baba, çocuk nafakası olarak gelirinin 20%’si kadar ödeme yapmayı teklif etti. Yargıç bunun yeterli olmadığını söyledi ve oranı 30%’a yükseltti.
Neden mi? Büyükannenin her gün verdiği bakımın, aile evinde gerçekleşse bile, gerçek bir ekonomik değeri olduğunu düşündü. Mesele ona doğrudan ödeme yapılması değil: emeği hesaplamaya dahil edildi.
Karar, Amerikalılararası İnsan Hakları Mahkemesi tarafından tanınan bir insan hakkına dayanıyor ve henüz kesinleşmiş değil; ancak Arjantin adalet sisteminin aynı zamanda emek de olan sevgiyi ele alışında şimdiden bir dönüm noktası oldu.