Son günlerinde Manolo sevgi ve dostlukla çevriliydi.
Coeli Fortun onu herkes umutsuz bir vaka olarak ondan vazgeçmişken: kimsenin istemediği, yaşlı ve kısmen kör bir shih tzu olarak sahiplendi. Partneri Sean ve kedileri Snuffles’la birlikte onu Kanada’ya götürdü. Ancak Şubat 2025’te bir şeyler değişti. Manolo geceleri uyanıp yüksek sesle ağlamaya başladı ve zamanla bu nöbetler gündüzleri de görülmeye başladı. Onu kucaklayıp boynuna yavaşça masaj yaptıklarında sakinleşiyordu. Veterinerler sırtında bir sorun olduğundan şüphelendi, ancak röntgen sonuçları normal çıktı. Teşhis başkaydı: köpeklerde demans.
Bilişsel gerileme için takviyeler, artrit için de tedaviler verdiler, ancak zamanla her şey daha da kötüleşti. Bunun üzerine çift, onun son günlerini bir sevgi kutlamasına dönüştürmeye karar verdi. Onu özel etkinlikler, veterinerler, fotoğrafçılar ve yanında olmuş arkadaşlarıyla çevrelediler. 2 Ekim 2025’te ayrıca yabancıları, Manolo’nun en sevdiği yerde onunla biraz vakit geçirmeye davet ettiler; böylece ona dokunabilir, bir ödül maması verebilir ve vedalaşırken ona eşlik edebilirlerdi. Aynı gün Manolo, ailesinin yanında ötenaziyle uyutuldu.
«Herkes ağladı ama herkes aynı şeyi fark etti: Manolo uzun zamandır ilk kez huzurlu görünüyordu», dedi sahibi.