Hindistan’ın kırsal bir bölgesinde bir kız, charpai adı verilen geleneksel ahşap bir yatakta yatan hasta babasını gördü; ambulans olmayınca bu yatak doğaçlama bir sedyeye dönüştü.
Bekledi. Ancak yardım hiç gelmedi.
Sonra bir ip aldı, onu yatağın iskeletine bağladı ve çekmeye başladı. Babasını sürükleyerek işlek bir yol boyunca yürüdü; ona bakım sağlanabilecek bir yere doğru ilerliyordu. O, ambulansın yapması gerekeni yapan bir kızdı: hasta bir adamı en çok ihtiyaç duyduğu anda taşımak.
Videoya kaydedilen bu sahne kısa sürede viral oldu. Küçük kızın yol boyunca ilerleyişini, babasının yükünü ve beklemeye izin vermeyen aciliyeti taşımasını izleyen binlerce kişi duygulandı.
Ancak bu görüntünün ardında, görmezden gelinmesi daha da zor bir şey yatıyor.
Onun için ambulansın neden gelmediğini merak edecek zaman yoktu. Sorunu birinin çözmesini bekleyemezdi. Babasının yardıma ihtiyacı vardı ve o yürümeye karar verdi.
Birçok yerde ambulans demek, telefon edip birkaç dakika beklemek demektir. Kırsal ve uzak bölgelerde ise bu, bitmek bilmeyen bir bekleyiş anlamına gelebilir.
O gün bir kız bir ip aldı ve kendi ellerini mevcut tek yardım hâline getirdi.
Ve şu soru görüntünün kendisinden daha çok can yakıyor: Bir ailenin ihtiyaç duyduğu tıbbi yardım basitçe hiç gelmediğinde ne yapar?