Sally Challen, Richard’la 15 yaşındayken tanıştı. O 22 yaşındaydı. Sally 25 yaşına geldiğinde evlendiler ve iki çocukları oldu.
Dışarıdan bakıldığında Surrey’deki Claygate’te varlıklı bir aileydiler. Oğlu David’e göre evin içinde kontrol hüküm sürüyordu: aşağılama, yalnızlaştırma, paranın denetlenmesi. David, buna ad koyacak kelimeleri bilmeden de bunu öğrenmişti: «Evimizde zorlayıcı kontrolü normalleştirerek büyüdüm».
Richard birkaç kez sadakatsiz davrandı. Sally yıllarca tıbbi yardım aradı ve 2009’da bir psikiyatriste yönlendirildi. Kimse bu zinciri kıramadı.
14 Ağustos 2010’da, kocasının başka bir kadınla iletişime geçtiğini öğrendikten sonra onunla yüzleşti. Çekiçle 20 veya daha fazla darbe indirerek onu öldürdü. Ertesi gün, bir uçurum kenarında intihara kalkıştı. Kurtarıldı.
2011’de Guildford’daki jüri onu cinayetten suçlu buldu. Savcılık onu kıskanç ve takıntılı biri olarak resmetti. Müebbet hapis. O sırada zorlayıcı kontrol henüz suç bile değildi.
Bu, Aralık 2015’te suç haline geldi. David biliyordu: bu sözcük, evlerinde yaşananları anlatabilecekleri bir dil kazandırdı. Ve David mücadele etmeye başladı.
Şubat 2019’da Temyiz Mahkemesi mahkûmiyet kararını bozdu. Bir psikiyatrist, duruşmada hiç fark edilmemiş rahatsızlıklar tespit etmişti. Haziran ayında savcılık, onun cinayet yerine adam öldürme suçunu kabul etmesini kabul etti. Sally, neredeyse dokuz yılın ardından özgürlüğüne kavuştu.
Bugün David, bu hikâyeyi The Unthinkable adlı kitabında anlatıyor. Çocukluğunu babasıyla birlikte gömdüğünü ve geride bıraktığı çocuğu bulmak için onu yeniden kazmak zorunda kaldığını söylüyor.
Bazı suçlar görülenlere göre yargılanır. Bir de kimsenin bakmak istemediği yıllarca süren sessizlik var.
