«Annemin öldüğünü söylediklerinde ağlamadım. Yalnızca cenazesinde ağladım ve ondan sonra neredeyse yirmi yıl boyunca bir daha ağlamadım. Bunun güçlü olmak anlamına geldiğine inanmıştım ama öyle değildi. Dağılmasına izin verilmeyen ve nasıl iyileşeceği konusunda hiçbir yol gösterilmeyen 12 yaşında bir çocuktum» — Prens Harry, annesi Prenses Diana’nın ölümünün ardından yaşadığı yas hakkında konuşurken

Diana öldüğünde Harry 12 yaşındaydı. Sonraki 20 yıl boyunca bir kez bile ağlamadı.

Şimdi, 42 yaşında, kayıp ve iyileşme üzerine hazırladığı yeni MasterClass’ta bu konudan söz ediyor. «Dünyanın en iyi desteğini almış olmam gerekirdi, diye düşünürsünüz. Allah aşkına, ben bir prensim; ama yine de yas tutuyordum ve bu duyguları nereye koyacağımı bilmiyordum», diyor. Ardından daha da zor bir şeyi itiraf ediyor: O olmadan mutlu olma düşüncesi ona sadakatsizlik gibi geliyor ve suçluluk hissettiriyordu. Onu özlediğini kanıtlamak için üzgün olması ve duygusal olarak içine kapanması gerekiyormuş gibi.

Zamanla onu değiştiren bir şeyi fark etti: Tek istediği onun mutlu olduğunu görmekti. «Bu beni özgürleştirdi», diyor.

Bazen en uzun süren yas, ağlayan kişinin değil, ağlamasına izin vermeyen kişinin yas tuttuğudur. 🤍