Bu sahnede onun için olağanüstü hiçbir şey yoktu. Yalnızca, on yıllar sonra, annesinin onun için yaptıklarının bir kısmını ona geri veriyordu.
Fotoğraf 2012’de Tayvan’ın Tainan kentindeki bir hastanede çekilmişti. Annesi 85 yaşındaydı; kalp sorunları ve yüksek tansiyonu vardı, ayrıca bacağını da kırmıştı. Çok güçsüz olduğu ve onu tekerlekli sandalyeye oturturken canını acıtmaktan korktuğu için 61 yaşındaki oğlu, bakım için beklerken onu göğsüne yaslayıp kucağında tutmaya ve kollarında beslemeye karar verdi.
Ancak bu davranış o gün başlamamıştı. Yıllarca annesine yakın kalabilmek için hayatını düzenlemişti. İş yerinde terfi teklifini bile reddetmişti; çünkü bu, Taipei’ye taşınması anlamına gelecekti. Bir süre sonra da tam zamanlı olarak ona bakabilmek için erken emekli oldu.
Bir keresinde, annesine bakarak günde neredeyse 24 saat geçirdiğini ve ihtiyaç duyduğu her an ona yardım edebilmek için yanında uyuduğunu söylemişti. Bu yüzden fotoğraf yayılmaya başlayıp binlerce kişi onun bağlılığını övdüğünde, bu şaşkınlığı pek anlayamadı: Ona bakmak, onun gözünde yalnızca yapması gereken şeydi.
Fotoğrafın duyulmasından yalnızca birkaç gün sonra annesi hayatını kaybetti. Son günlerine kadar yıllarca onun yanı başında olmuştu.
Çocukken onu ayakta tutan annesinin kollarıydı. Hayatının sonunda ise onu tutmak için orada olan, oğlunun kollarıydı.