Altı aylıkken, bir tümör Nguyet’in yüzünün yarısından fazlasını kaplamıştı. Vietnam’ın Phuc Nam köyünde kimse ona bakmak istemiyordu. Annesi Lam, dehşet dolu bakışlardan kaçınmak için onu hep üstünü örterek dışarı çıkarıyordu.
Ama o bebeğin fotoğrafı çok uzaklara ulaştı. Alabama’nın Dadeville kentinde bir bahçıvan fotoğrafı tekrar tekrar gösterdi, ancak neredeyse hiç kimse tepki vermedi. Ta ki emekli kabin memuru Patti Maxey fotoğrafı görene kadar.
“Bir şey yapmazsam, küçük kız ölecek”, diye düşündü.
Vazgeçmedi. Para toplamak için bir kampanya başlattı ve elinden gelen her yerde yardım aradı. Bu tür bir vakayla ilgilenebilecek ekipleri dünyanın dört bir yanında arayan, San Francisco merkezli Mending Kids adlı sivil toplum kuruluşuydu. Gelen yanıt Madrid’i işaret ediyordu.
Köylerinden hiç ayrılmamış olan anne ve kızı, Hanoi’den 14.000 kilometre uzağa uçtu. Patti onları Barajas’taki Terminal 4’te bekliyordu ve kendi masraflarını karşılayarak onlara eşlik etti.
Gregorio Marañón Hastanesi’nde tanıyı doğruladılar: dev bir yüz hemanjiyomu. Ardından dört hassas ameliyat yapıldı. Göz kapaklarını, burnunu, dudaklarını ve yanağını yeniden oluşturdular, saçlarını da yeniden kazandırdılar.
Cerrah Beatriz Berenguer bunu gülümseyerek anlatıyor: Nguyet’in annesi ona, Nguyet’in artık daha dışa dönük olduğunu, diğer çocuklarla oynadığını ve artık kimsenin dehşet içinde ondan yüz çevirmediğini söylüyor. Vietnamca konuşuyorlar ama Google Translate sayesinde birbirlerini anlıyorlar.
Kimsenin bakmak istemediği kız artık kendini gösteriyor.
