Kaosun ortasında Moreno, bildiği tek şeyi yapmaya devam etti: insanına sahip çıkmak.
Adam, Arjantin’in Santiago del Estero kentinde, tam da bir sokağın ortasında bilincini kaybetmişti ve köpek hiçbir an onun yanından ayrılmadı. Ne zaman biri ona yardım etmek için yaklaşmaya çalışsa, Moreno önlerine geçiyor, havlıyor ve dişlerini gösteriyordu; çünkü durumu bir tehdit olarak algılıyordu.
Bu sahne, yardım etmeye çalışanların işini zaman zaman zorlaştırdı, ancak koruma içgüdüsünün ne kadar ileri gittiğini de gösterdi. Onun gözünde polisler, doktorlar ya da yabancılar yoktu: yalnızca savunmasız sahibini görüyor ve onu koruması gerektiğini hissediyordu.
Daha sonra bir barınak Moreno’yu kabul etti ve onun sevecen, sosyal bir köpek olduğunu; bu tepkinin yoğun stres içeren olağanüstü bir duruma verilen bir karşılık olduğunu açıkladı.
Ne olduğunu ya da kimin yardım etmek istediğini bilmiyordu, ama bir şeyi biliyordu: sahibini, ona en çok ihtiyaç duyduğu anda yalnız bırakmayacaktı.