Josimar José Évora Dias 40 yaşında ve ilk Dünya Kupası’nda ancak 2026’da oynadı. Herkes onu Vozinha olarak tanıyor. Bu ismin, toprak sahada çocukların onunla alay etmesinden doğduğunu ise çok az kişi biliyor.
Cape Verde’deki Mindelo’da ne çim ne de krampon vardı. Toz ve çıplak ayaklar vardı. Orada, mahalle arkadaşlarının arasında, kısa boylu bir çocuk kimsenin ona gol atmasına izin vermezdi.
Takım arkadaşları öfkelenirdi. Onu döverlerdi. O da karşılık vermek yerine, onu büyüten kişinin kollarına koşardı. Yeniden oynadıklarında, arkadaşlarının hakareti hazırdı: korkak, büyükannesine koşuyor. Cape Verde’de sinir etmek için takılan lakaplar sonsuza dek kalır. Bu lakap kırk yıl boyunca kaldı.
Çamurda çıplak ayakla oynarken, ne başlattıklarını onlar bile hayal edemezdi. O alaycı lakap, sonunda bir kaptanın sırtında, bir Dünya Kupası’nın tribünlerinde, bütün bir ülkenin dudaklarında yazılı olacaktı.
Vozinha, İspanya’ya karşı yedi kurtarış yaptı. Uruguay ile berabere kaldı. Tarih yazdıktan sonra, uzatmalarda Arjantin’e kaybetti. Annesi, vize sorunu nedeniyle onu görmeye neredeyse gelemedi. Çocukluk arkadaşları ise hiç ayrılmadı: fotoğraflarda, çamurda, başlangıçta yer alıyorlar.
Bazı lakaplar incitmek için doğar. Bu ise şan içinde kalmak için doğdu.