Matthew Robinson’ın tek bir gün bile hayatta kalması beklenmiyordu.
Salt Lake City, Utah’ta öylesine ağır engellerle doğdu ki doktorlar ona yaşaması için yalnızca birkaç saatlik ömür biçti. Kör, felçli ve tekerlekli sandalyeye mahkûm olarak 11 yıl yaşadı. Hiç yürümedi, babasının yüzünü hiç görmedi. Ve yine de, neredeyse hiç tepki vermeyen o bedende, Ernest Robinson şimdiye kadar tanıdığı en güçlü insanı buldu.
Matthew 1999’da öldüğünde, Ernest mezarının mezarlıkta yalnızca bir acı noktası olarak kalmasına izin vermeyi reddetti. Artık fotoğraflarla dünyayı dolaşan bir heykel yaptırdı: oğlunun tekerlekli sandalyeyi geride bırakmış, bedeni dimdik ve sağlıklı bir şekilde, özgür kalan eliyle gökyüzünü işaret ettiği bir heykel. Matthew Stanford Robison Anıtı bir ölümü temsil etmiyor. O çocuğun hayattayken asla sahip olamayacağı şeyi temsil ediyor.
Bu mezarı ziyaret eden herkes, kimsenin açıklamasına gerek kalmadan bir şeyi anlıyor: Çocuklarını iyileştiremeyen ebeveynler var, ama onlara, en azından taştan da olsa, sonunda özgür oldukları bir yer bırakabilirler.