Anmol Rodriguez, annesi onu emzirirken babası yüzüne aşındırıcı bir madde attığında iki aylıktı.
Annesi aldığı yaralar nedeniyle öldü. Anmol hayatta kaldı, ancak bir gözünün görme yetisini kaybetti ve yıllarca sürecek ameliyatlar gerektirecek izlerle kaldı.
Hayatının ilk beş yılını Bombay’daki bir hastanede geçirdi. Hiçbir akrabası onu aramak için bir daha geri dönmedi.
Ardından Shree Manav Seva Sangh adlı bir koruyucu yuvaya gitti. Orada, ilk kez kimse ona yalnızca yüzü yüzünden bakmadı.
Üniversite farklıydı. Bakışlar, fısıltılar, reddedilme. Derslerini bitirip doğruca eve gidiyordu; diğerleri, onun da istediği sosyal hayatı yaşıyordu.
Eğitimine bir süre ara verdi. Bir özel öğretmen, acıma ya da korkuya kapılmadan eğitimine dönmesine yardımcı oldu.
Mezun oldu ve yazılım geliştiricisi olarak işe girdi. Aylar sonra görevinden alındı: kendi iş arkadaşları onun yüzü karşısında rahatsızlık hissediyordu.
Bu yüzden saklanmanın tam tersini yaptı.
Fotoğraflarını paylaşmaya başladı. Binlerce kişi ona yanıt verdi ve özgüvenini fark etti. Tasarımcılar ve markalar onunla iletişime geçti. Podyumlarda yürüdü, Aunty Ji adlı kısa filmde Shabana Azmi ile birlikte rol aldı ve bir TEDx etkinliğinde konuştu.
2017’de, diğer asit saldırısından kurtulanları desteklemek için Sahas Foundation’ı kurdu.
Yüzünü tanınmaz hâle getiren madde onun kim olduğunu silmeyi başaramadı.
Yalnızca, kim olduğunu iki kez kanıtlamaya zorladı. 🕊️