O 2 yaşındaydı ve biyolojik anne babasının ne karşılayabildiği —ne de karşılamak istediği— bir bağırsak hastalığı vardı. İtalya’nın Palermo kentinde doğan Ganalı göçmenlerin oğlu Mario Balotelli Barwuah, kan bağı olan ailesi hayatlarına devam ederken sosyal hizmetlere teslim edildi. Francesco ve Silvia Balotelli onu evlat edindi, ona soyadlarını verdi ve bununla birlikte ikinci bir şans sundu.
Mario büyüdü ve meğer topla bir dâhiymiş. 17 yaşında, Inter Milan formasıyla yaptığı ilk maç ve onu dünya çapında üne kavuşturan sözleşmeler geldi. Tam da o anda —ne önce, ne de sefalet yılları boyunca— biyolojik anne babası yeniden ortaya çıktı. Bunu ulusal televizyonda yaptılar; kameraların önünde ağlayıp onu özlediklerini söylediler ve hayatına geri dönmeyi talep ettiler.
Balotelli hiçbir şeyi sakınmadı: «Eğer ünlü bir futbolcu olmasaydım, sıradan bir işçi olsaydım, yine de benim anne babam olmak isterler miydi? Cevap hayır. Benim yalnızca tek bir ailem var: bana bakan aile. Diğerleri sadece paramın peşinde». Açıklamaya ihtiyaç duymayan bir cümle — ve insana daha kaç kişinin sessizce aynı yükü taşıdığını sorduruyor.