O 20 yaşındaydı. O ise 3 yaşındaydı.
Her şey böyle başladı: lisansüstü eğitiminin son yılında olan genç bir kadın ve bacağında tümörle, dört yıl sürecek bir mücadeleyle terapiye gelen ilk hastası Rocky adında bir çocuk. Bunun için bir kılavuz yoktu. Sadece bir koltuk, bir eskiz defteri ve bir çocuğun kahkahalarıyla ne söyleyeceğini bilmeyen bir yetişkinin sessizlikleri arasında, seans üstüne seans kurulan bir ilişki vardı.
Rocky, 16 Mayıs 1976’da, onun diplomasını almasından yalnızca birkaç gün önce öldü. Bu bölümü kapatıp yoluna devam etmek yerine, onu sonsuza dek yanında taşıdı: bugün, artık yılların deneyimine sahip bir terapist olarak, Rocky’nin ona verdiği bir resmi çalışma koltuğunun hemen yanında saklıyor. Karşısına oturan her hasta, farkında olmadan, ona zorluklar karşısında nasıl yaşayacağını öğreten ilk hastasının hemen yanında oturuyor.