Alejandro Núñez Vicente 1,88 metre boyunda ve yıllarca bacaklarını uzatamadan rahatsız edici uçuşlara katlanmak zorunda kaldı. 23 yaşındayken çözümü, uçak koltuğunu iki katlı bir ranzaya dönüştürmek oldu: üstte, üzerlerinde ne kadar tavan boşluğu kaldığını gösteren bir kirişin bulunduğu uzanmış yolcu sırası ve altta, komşusunun dizlerine o kadar yakın olan başka bir sıra ki kendisi bile bunun klostrofobik hissettirebileceğini kabul ediyor.
Prototipte 1995’ten kalma koltuklar yeniden kullanılıyor; üst kata çıkmak için güçlendirilmiş bir merdiven bulunuyor ve bagajlar öndeki koltuğun altında saklanıyor. Hamburg’daki Aircraft Interiors Expo’da, havayolu yöneticileri ve hatta sırf içinde uzanmak için oraya giden meraklı ziyaretçiler bile tasarımı denedi. Núñez Vicente uçağa daha fazla insan sığdırmaya çalışmadığında ısrar ediyor, ancak birkaç havayolunun şimdiden bu tasarımla kapasiteyi artırması için kendisine baskı yaptığını da kabul ediyor.
Babası, prototip fuara ulaşabilsin diye Madrid’den Almanya’ya 2.200 kilometre boyunca araç kullandı. Sertifikasyon hâlâ beklemede ve herhangi bir havayolunun bunu uçaklarına yerleştireceğinin garantisi yok, ancak o şimdiden insanların geleneksel ekonomi sınıfından kopuşu için kendisine teşekkür edeceği günü hayal ediyor.
