«Ne insanlar ne de hayvanlar için iyidir».
1931’de psikolog Winthrop Niles Kellogg ve eşi Luella, 10 aylık Gua adlı bir şempanzeyi, henüz 7 aylık olan oğulları Donald’la birlikte büyütmek üzere evlerine aldılar. İnsan ortamının hayvanın gelişimini ne ölçüde etkileyebileceğini gözlemlemek istiyorlardı.
Ama aylar geçtikçe beklenmedik bir şey oldu: Gua’yı taklit etmeye başlayan Donald’dı. Çocuk onun gibi homurdanmaya, ısırmaya ve emeklemeye başladı; bu durum sonunda ebeveynlerini endişelendirdi.
Deney yalnızca dokuz ay sürdü. Donald’ın şempanzenin davranışlarını giderek daha fazla benimsediğini fark ettiklerinde deneyi sona erdirmeye karar verdiler.
Gua bazı fiziksel becerilerde ilerleme gösterdi, ancak Donald dil geliştirmeye başladığında onun gerisinde kaldı. Araştırma sona erdikten kısa süre sonra şempanze öldü.
Winthrop Kellogg her şeyi The Ape and the Child adlı kitapta belgeledi ve onlarca yıl sonra bu vaka hâlâ bugün büyük etik kaygılar doğuracak deneylerden biri olarak hatırlanıyor.
Bir şempanzenin bir çocuktan ne kadar öğrenebileceğini keşfetmek istediler, ancak sonunda bir çocuğun ondan ne kadar öğrenebileceğini gördüler.