Rubén bilincini kaybedene kadar yedi.
Bu açlık değildi. Düşünmeyi bırakıp uyuyabilmesinin bulabildiği tek yol buydu. «Benim için ağlayacak bir omuz gibiydi», diyor. Sessizce ve kendini hiç kısıtlamadan yiyerek sonunda 250 kiloya ulaştı ve yemek, bedeninin istemekten vazgeçemediği uyuşturucuya dönüştü.
Yıllarca başarılı olamadan kilo vermeye çalıştı, ta ki hayatını değiştiren bir şeyi anlayana kadar: bu kilolar onu öldürebilirdi. Ameliyat olmaya karar verdi ve midesinin %80’ini aldırdı. «Ameliyat olmaya karar verdiğim gün kutlu olsun», diye tekrarlıyor şimdi, ne zaman fırsat bulsa.
Bugün yaklaşık 90 kilo. 137 kilo verdi, ama başka bir şey de kazandı: geride kalan fazla deriyle birlikte bedenine, her gün kazanmaya devam ettiği bir savaşın haritası olarak bakmayı öğrendi. Ve hikâyesini anlatmaya karar verdi; böylece hissetmekten kaçınmak için yemek yiyen diğerleri de zamanında durmanın mümkün olduğunu bilsin.